Wat Mahanaparam

28 marzec 2013.

218
com_content.article
(9 razy zagłosowano, średnia ocena 4.44 na 5)
Wat Mahanaparam4.44 out of 50 based on 9 voters.


Wat Mahanaparam (Wat Mahannapharam, zwany także: Wat Mahan) jest jedną z 600 buddyjskich świątyń znajdujących się obecnie w Bangkoku.

Bangkok | Piłka do takraw, symbolizująca jedność i siłę, może być nietypowym darem ofiarnym w buddyjskiej świątyni
Bangkok | Piłka do takraw, symbolizująca jedność i siłę, może być nietypowym darem ofiarnym w buddyjskiej świątyni (by sepaktakraw_group )

Historia świątyni

Wat Mahanaparam jest świątynią królewską, zbudowaną przez syna króla Ramy III. Książę rozpoczął budowę w 1850 r., a jego ojciec-król wsparł jego plany sumą 80 000 baht. Prace budowlane zakończono dopiero za panowania Ramy IV, po kolejnym finansowym wsparciu ze strony króla.

Nazwa świątyni Mahanaparam pochodzi z sanskrytu i oznacza „wielką siedzibę wody”. Odnosi się to do morza Sansara, które w buddyzmie symbolizuje krąg życia od narodzenia do śmierci każdej istoty.

Buddyjskie świątynie w Tajlandii

W dawnych czasach prawie wszystkie działania religijne, społeczne i pedagogiczne odbywały się na terenie buddyjskich świątyń. Wybudowanie świątyni jest pierwszym obowiązkiem społeczności buddyjskiej.

W miastach budowę watów finansowały często osoby zamożne i wpływowe, aby zaznaczyć własne osiągnięcia. Mógł to być np. generał wracający z wyprawy wojennej. Nie tylko upamiętniał on w ten sposób swoje zwycięstwa, ale też równoważył złą karmę zebraną na polach bitew.

Świątynie w Tajlandii są podzielone na kategorie ważności: królewskie, świeckie i pozostałe.

Dzwonnica

Pierwszy świątynny obiekt, na który wart zwrócić uwagę, to dzwonnica. Każda szanująca się świątynia posiada dzwony, za pomocą których mnisi ogłaszają poranne i wieczorne modlitwy oraz ważne ceremonie.

Niektórzy wierzą, że dźwięk dzwonów słychać we wszystkich sześciu światach i korzystają z niego wszystkie istoty od nieba do piekła.

Po prawej stronie dzwonnicy stoi posąg króla Ramy V Mieszkańcy wznieśli go na pamiątkę 100-lecia otwarcia w Wat Mahan pierwszej w Syjamie szkoły publicznej. Wszystkie grupy wiekowe były tu mile widziane – młodzi i starzy uczyli się wspólnie.     

Dziedziniec świątynny

Na wewnętrznym dziedzińcu widoczny jest ubosot, albo bot, czyli miejsce, gdzie mnisi gromadzą się, aby wypełniać religijne obowiązki i ceremonie.

Bot tej świątyni ma prostą konstrukcję z cegieł i zaprawy. Wejście zdobią małe płytki ceramiczne, w centrum znajduje się chiński smok. Drzwi i futryny są złocone i lakierowane na czarno. Na płytach drzwi i okien umieszczono szklane mozaiki przedstawiające różne gatunki zwierząt. Bot jest zwykle zamknięty i nie można tam wejść.

Chedi

Za botem znajdują się trzy duże chedi. Te obiekty mają formę piramidy albo stożka i opierają się na okrągłym albo kwadratowym cokole. Pierwotnie chedi budowano w celu przechowywania relikwii Buddy, jednak dzisiaj spoczywają w nich głównie prochy królów i ważnych mnichów.

Bezpośrednio przed chedi rośnie drzewo bodhi. Sadzonkę tego drzewa przywiózł ze Sri Lanki król Rama V. Prawdopodobnie jest ono w prostej linii potomkiem słynnego drzewa, pod którym Budda doznał oświecenia. Król Cejlonu Devanampiyatissa otrzymał od cesarza Asoki szczep tego drzewa.

Plac zabaw

Świątynia Mahan jest też placem zabaw oraz ulubionym miejscem do gry w takraw (tradycyjna gra tajska z użyciem piłki plecionej z rattanu – coś w rodzaju skrzyżowania siatkówki i piłki nożnej).

Wat Mahan jest jedną z nielicznych świątyń, a być może jedyną, gdzie wierni mogą składać piłki do gry w takraw jako ofiarę. Ciasno spleciona piłka symbolizuje jedność i siłę. Takie ofiary można zobaczyć w świątynnym viharnie. 

Viharn świątyni Mahan

Viharn stanowi standardową część większości tajskich świątyń. Słowo oznacza „siedzibę” albo „mieszkanie” w staroindyjskim języku pali, podobnym do tego, w którym nauczał Budda. Buddyści wierzą, że viharn jest w dosłownym znaczeniu miejscem przebywania Buddy.

Przez kilka wieków po śmierci Buddy jego wyznawcy nie sporządzali żadnych wizerunków Oświeconego. Dopiero po rozprzestrzenieniu się na wschód kultury greckiej, zaczęto stopniowo tworzyć posągi Buddy. Mimo początkowych kontrowersji, posągi zostały ostatecznie zaakceptowane i ustawiane w dużych halach, w celu ochrony przed deszczem i słońcem. Do dzisiaj viharny stanowią dom Buddy.

W Wat Mahan znajduje się słynny, liczący 500 lat wizerunek Buddy – Luang Pho Ruang, pochodzący ze starej stolicy Syjamu, Sukhothai.